Charków

Miasto powstało w 1655 r., a jego pierwszymi mieszkańcami była grupa kozackich przesiedleńców. Już pod koniec XVII w. Charków z błotnistej kotliny przekształcił się w prężny ośrodek handlowy.

18 września 1868 r. wmurowano kamień węgielny pod dworzec kolejowy w Charkowie – rok później wjechał tam pierwszy pociąg. Charkowski węzeł kolei żelaznej był do rozpadu Związku Radzieckiego jednym z największych w kraju.

Pod koniec XIX wieku Charków stal się znaczącym ośrodkiem przemysłowym południa Rosji. Podczas gdy w 1850 r. miasto liczyło zaledwie 42 000 mieszkańców, to w 1897 r. było ich już cztery razy więcej.

Budynek Dzierżpromu czy też Gospromu (ukr. Держпром; ang. Derzhprom) to najbardziej znana konstrukcja z czasów radzieckich znajdująca się w Charkowie.

Położony we wschodniej Ukrainie Charków jest ważnym ośrodkiem przemysłowym regionu i drugim co do wielkości miastem kraju. Choć Charków może pochwalić się ponad 350-letnią historią, nigdy nie należał do miast szczególnie często odwiedzanych przez turystów.

Zarówno oryginalny kształt, jak i imponująca powierzchnia Placu Swobody w Charkowie są znane w całej Ukrainie, a także poza nią. Ten szósty co do wielkości plac na świecie jest najbardziej rozpoznawalną częścią współczesnego Charkowa.

Sobór Błagowieszczeński (czyli Sobór Zwiastowania) to najważniejsza świątynia prawosławna w Charkowie. Jest wspaniałym przykładem neobizantyjskiego stylu w architekturze. Godna uwagi jest przede wszystkim 80-metrowa dzwonnica soboru.

Sobór Pokrowski (czyli sobór Opieki Matki Boskiej) z XVII wieku to najstarszy budynek w Charkowie. Należy do najważniejszych zabytków miasta.

Sobór Uspieński (czyli sobór Zaśnięcia Matki Bożej) góruje nad Charkowem dzięki swej monumentalnej, strzelistej dzwonnicy. Do niedawna ten XVIII-wieczny kościół był najwyższym budynkiem w mieście.

Charkowska Synagoga Chóralna(Synagoga Tempel) jest największą budowlą tego typu na Ukrainie i drugą co do wielkości w Europie (po synagodze budapesztańskiej).