Waluta Włoch – euro: płatności, karty i napiwki

Walutą Włoch jest euro (EUR, €). Banknoty i monety euro weszły do obiegu 1 stycznia 2002 roku, zastępując lira włoskiego, i dziś są jedynym prawnym środkiem płatniczym w kraju. Na miejscu bez problemu zapłacisz kartą, ale drobne w gotówce przydają się w barach, na targach i przy opłatach w toaletach.

Rzym | Profil Dantego na włoskiej monecie 2 euro (Lucky Day! by wonderferret na licencji CC BY 2.0)

Banknoty w całej strefie euro mają taki sam wzór i występują w nominałach: 5, 10, 20, 50, 100, 200 oraz 500 euro (€).

Monety euro mają następujące wartości: 1 i 2 euro oraz 1, 2, 5, 10, 20 i 50 centów, zwanych także euro centami. 1 euro dzieli się oczywiście na 100 takich centów. Od 2018 roku Włochy biją monety 1- i 2-centowe już tylko do zestawów kolekcjonerskich, dlatego przy płatności gotówką rachunek często zaokrągla się do 5 centów.

Monety euro mają zróżnicowane wzornictwo, posiadając tzw. stronę wspólną, która jest identyczna we wszystkich krajach strefy euro oraz stronę narodową – zawierającą charakterystyczne dla danego kraju postacie i symbole.

Włochy – starożytna Italia, to kraj o niezwykle bogatej kulturze. Źródło charakterystycznych dla tego państwa symboli jest więc niewyczerpane.

Rzym | Tymczasem rzymska Fontanna di Trevi, do której wrzuca się monety na szczęście, akceptuje każdą walutę (Fontana di Trevi as our Wishing Well by dahon na licencji CC BY-ND 2.0)

Na włoskich monetach euro postanowiono więc przedstawić arcydzieła architektury oraz prace wybitnych artystów:

Nominał	Motyw na włoskiej stronie monety
1 cent	Zamek Castel del Monte w Apulii
2 centy	Wieża Mole Antonelliana w Turynie według projektu Alessandro Antonellego
5 centów	Amfiteatr Flawiuszów, czyli Koloseum
10 centów	„Narodziny Wenus” Botticellego
20 centów	Futurystyczna rzeźba Umberta Boccioniego „Unikalne formy ciągłości w przestrzeni”
50 centów	Konny pomnik Marka Aureliusza
1 euro	„Człowiek witruwiański” Leonarda da Vinci – rysunek ukazujący idealne proporcje ludzkiego ciała
2 euro	Portret Dantego Alighieri według Rafaela

Mimo dużej różnorodności monet w zależności od kraju, w którym są emitowane, w całej strefie euro wszystkie są tak samo ważne.

Płatności kartą i bankomaty

Karty płatnicze, także zbliżeniowe i w telefonie, są we Włoszech powszechnie akceptowane – sprzedawcy mają obowiązek przyjmować płatności elektroniczne, choć w małych barach czy na targach nadal lepiej mieć gotówkę. Bankomaty nazywa się tu Bancomat; najlepiej korzystać z tych należących do banków, a nie z niezależnych automatów w turystycznych miejscach, które często doliczają wysokie prowizje. Gdy terminal lub bankomat zaproponuje przewalutowanie na złotówki (DCC), wybierz rozliczenie w euro – kurs banku wydającego kartę jest zwykle korzystniejszy.

Coperto, opłata turystyczna i napiwki

• Coperto – opłata za nakrycie (chleb, obrus), doliczana do rachunku w wielu restauracjach, zwykle kilka euro od osoby. Jej wysokość powinna być podana w menu.
• Tassa di soggiorno – opłata turystyczna pobierana przez hotel lub gospodarza za każdą noc od osoby. Jej wysokość zależy od miasta i kategorii obiektu; w dużych miastach, takich jak Rzym czy Wenecja, jest wyraźnie wyższa niż w mniejszych miejscowościach. Zwykle płaci się ją na miejscu.
• Napiwki – nie są obowiązkowe, a jeśli na rachunku jest już coperto lub „servizio”, nikt ich nie oczekuje. Za dobrą obsługę wystarczy zaokrąglić kwotę lub zostawić kilka euro.

Ceny w kawiarni zależą od tego, czy pijesz kawę przy barze, czy siadasz przy stoliku – przy stoliku zapłacisz więcej. Orientacyjne ceny kawy, obiadu i biletów komunikacji miejskiej podajemy w artykule Ceny we Włoszech, a termin wyjazdu pomoże wybrać tekst Kiedy jechać do Włoch?.

Najczęstsze pytania

Jaka waluta obowiązuje we Włoszech?

We Włoszech obowiązuje euro (EUR). Banknoty i monety euro weszły do obiegu 1 stycznia 2002 roku i zastąpiły lira włoskiego. Tej samej waluty używa się w Watykanie i San Marino.

Czy we Włoszech można płacić kartą?

Tak, karty – również zbliżeniowe i płatności telefonem – są akceptowane w sklepach, restauracjach, hotelach i przy zakupie biletów. Gotówka przydaje się głównie w małych barach, na targach i w toaletach publicznych.

Czym jest coperto na rachunku w restauracji?

Coperto to opłata za nakrycie stołu, doliczana od każdej osoby w wielu włoskich restauracjach. Nie jest to napiwek ani oszustwo, ale jej wysokość powinna być podana w menu.

Czy we Włoszech trzeba dawać napiwki?

Napiwki nie są obowiązkowe. Jeśli rachunek zawiera coperto lub opłatę za obsługę, nie trzeba nic dodawać; przy zadowoleniu z obsługi wystarczy zaokrąglić kwotę lub zostawić kilka euro.