Celtia: tunezyjskie piwo i historia marki

Celtia (سلتيا) to najpopularniejsza tunezyjska marka piwa: jasny lager typu pilzner o zawartości 5% alkoholu, wprowadzony na rynek w 1951 r. przez browar SFBT (Société Frigorifique et Brasserie de Tunis). Warzona jest w Tunisie i zdecydowanie dominuje na lokalnym rynku, a turyści zamówią ją w hotelach, barach i restauracjach z licencją na alkohol.

Tunezja | Piwo Celtia w puszce (3721 by Panegyrics of Granovetter na licencji CC BY-SA 2.0)

Historia marki Celtia

Browar SFBT wprowadził Celtię w 1951 r., by zdobyć rynek piw luksusowych. Nazwa pochodzi podobno od imienia żony ówczesnego dyrektora SFBT. W 1986 r. pojawiły się puszki, a od 1992 r. piwo z beczki; w kolejnych latach browar był wielokrotnie modernizowany. Od 2009 r. Celtia konkuruje w Tunezji z Heinekenem, ale nadal pozostaje liderem rynku.

Kto warzy Celtię? Krótko o browarze SFBT

Początki firmy sięgają 1889 r., gdy luksemburski inżynier Joseph Baldauff założył w Tunisie przy rue d’Espagne, niedaleko Rynku Centralnego, niewielką wytwórnię lodu. Z czasem przy lodowni powstał browar w dzielnicy Bab Saâdoun. Do 2012 r. spółka nazywała się Société Frigorifique et Brasserie de Tunis, dziś funkcjonuje jako Société de Fabrication des Boissons de Tunisie i należy do grupy Castel. Obok Celtii warzy piwo Stella, a na licencji także Löwenbräu, 33 Export i Beck’s; produkuje również napoje bezalkoholowe i wody mineralne. Według Wikipedii kontroluje ok. 85% krajowego rynku piwa.

W 2011 r. produkcja Celtii sięgnęła ok. 1,4 mln hektolitrów (Wikipedia). Piwo dojrzewa w cylindryczno-stożkowych tankach o pojemności 2400 hektolitrów. W 2017 r. 62% sprzedaży stanowiły puszki, 35% butelki, a tylko 3% piwo z beczki. W latach 2011–2012 sprzedaż rosła o kilkanaście procent rocznie, a podwyżka podatków od alkoholu w 2013 r. tylko na krótko wyhamowała ten trend. Od 2012 r. piwo można było kupić także w Europie przez platformę internetową Allo Celtia, m.in. w Belgii, Niemczech, Włoszech i Wielkiej Brytanii.

Celtia – jasne piwo

Celtia to piwo jasne dolnej fermentacji, na bazie wody, słodu i chmielu, o zawartości alkoholu równej 5%. Słód jęczmienny od połowy lat 80. sprowadza się z Francji i Niemiec.

Barwy browaru to czerwony, biały i czarny. Nazwa piwa na etykietach i materiałach reklamowych pisana jest czarnymi stylizowanymi literami gotyckimi. Piwo to można kupić w zielonych szklanych butelkach lub w puszkach o różnej pojemności.

Tunezja | Piwo Celtia w butelce (Celtia beer by James Cridland na licencji CC BY 2.0)

Gdzie napić się Celtii

Celtię kupimy w hotelowych barach, restauracjach i barach z licencją na sprzedaż alkoholu oraz w wybranych supermarketach. Najlepiej smakuje po dniu spędzonym na słonecznej plaży – zimna, w towarzystwie drobnych przekąsek. Kto chce spróbować czegoś mocniejszego, może sięgnąć po figową wódkę boukha.

Ile kosztuje Celtia i kiedy nie kupisz piwa?

Według danych serwisu Numbeo z października 2026 r. półlitrowe lokalne piwo z beczki w restauracji kosztuje średnio ok. 5 TND (zakres 3–9 TND), a półlitrowa butelka w sklepie ok. 3,7 TND; importowane piwo 0,33 l w lokalu to ok. 6 TND. Są to dane z ankiet użytkowników, a w hotelach i kurortowych barach ceny bywają wyższe. Pełne zestawienie cen znajdziesz w artykule Ceny w Tunezji.

Sprzedaż alkoholu jest w Tunezji dozwolona, ale w piątki nie kupisz go w supermarketach, a w czasie Ramadanu sprzedaż jest zakazana; zasady te nie obowiązują w kurortach hotelowych (stan na 2026, GOV.UK). Zasady wjazdu z alkoholem opisujemy w tekście o wizie i przepisach celnych.

Najczęstsze pytania o piwo Celtia

Ile alkoholu ma Celtia?

Celtia to jasny lager dolnej fermentacji o zawartości 5% alkoholu, warzony z wody, słodu jęczmiennego i chmielu.

Od kiedy produkuje się Celtię?

Marka została wprowadzona na rynek w 1951 r. przez browar SFBT z Tunisu. Puszki pojawiły się w 1986 r., a piwo z beczki w 1992 r.

Czy w Tunezji można kupić Celtię w sklepie?

Tak, w wybranych sklepach i supermarketach. W piątki nie kupisz go jednak w supermarketach, a w czasie Ramadanu sprzedaż jest zakazana (poza kurortami hotelowymi).